نیامد هیچ رهبان پیش او باز

مگر بوالقاسم همدانی از راه

درآمد گرد آن می گشت ناگاه

زهر سوئی بسی می دادش آواز

علی الجمله ز بس فریاد کو کرد

ز بالا مرد رهبان سر فرو کرد

بدو گفتا که ای مرد فضولی