درو کژی نماند یک سر موی

ندیدی وقت رفتن مار را هیچ

که در ره می رود پر تاب و پر پیچ

ولیکن چون بسوراخ آورد روی

که تا ننهد ز سر آن پیچ پیچی

نیابد راه در سوراخ هیچی

تو هم کژی ز خود بفکن پس آنگاه