تو تاریکی ترا چه آشنائیست

جوابش داد آنجا سوخته باز

که هستم آشنا ای یار دمساز

پس آتش گفت کارم روشنائیست

جوابش داد حالی سوخته خوش

که تاریک از که ام الا ز آتش

مرا تو سوختی در روشنائی