جوابش داد حالی سوخته خوش

که هستم آشنا ای یار دمساز

پس آتش گفت کارم روشنائیست

تو تاریکی ترا چه آشنائیست

که تاریک از که ام الا ز آتش

مرا تو سوختی در روشنائی

کنون گوئی نداری آشنائی