مرا تو سوختی در روشنائی

تو تاریکی ترا چه آشنائیست

جوابش داد حالی سوخته خوش

که تاریک از که ام الا ز آتش

کنون گوئی نداری آشنائی

چنین چون سوخته من از توام زار

بلطفی سوخته خود را نگه دار