که یک دم دوستی از من درآموز

ترا گر چه بود چون من بسی دوست

بجز تو من نمی دارم کسی دوست

چگونه گویمت ای عالم افروز

چنان می زی، که هر دم صد جهان جمع

ز شوق او چو پروانه ست زان شمع

اگرچه نه بعلت می توان یافت