حسن چون بنگریست او را نمی یافت

حسن می شد حسینش بود همبر

بجیحون چون رسیدند آن دو سرور

گهی از پس گهی از پیش بشتافت

بآخر زان سوی جیحونش می دید

مقام از خویشتن افزونش می دید