گهی از پس گهی از پیش بشتافت

حسن می شد حسینش بود همبر

بجیحون چون رسیدند آن دو سرور

حسن چون بنگریست او را نمی یافت

بآخر زان سوی جیحونش می دید

مقام از خویشتن افزونش می دید

بدو گفت ای حبیب و مرد درگاه