مکن ای خفته تا یابی رهائی

گرو کردی بدوزخ جان و تن را

تو پنداری کز آتش سود دیدی

نمی دانی کز آتش دود دیدی

که گر شیری تو با حق برنیائی

چرا از آتشی دل می فروزی

که گر بربایدت حالی بسوزی