که گر بربایدت حالی بسوزی

مکن ای خفته تا یابی رهائی

که گر شیری تو با حق برنیائی

چرا از آتشی دل می فروزی

دران آتش که یک ذره وفا نیست

ازو موئی وفا جستن روا نیست

گر آتش را وفا بودی زمانی