دران آتش که یک ذره وفا نیست

که گر شیری تو با حق برنیائی

چرا از آتشی دل می فروزی

که گر بربایدت حالی بسوزی

ازو موئی وفا جستن روا نیست

گر آتش را وفا بودی زمانی

ترا دادی دمی باری امانی