که گر شیری تو با حق برنیائی

تو پنداری کز آتش سود دیدی

نمی دانی کز آتش دود دیدی

مکن ای خفته تا یابی رهائی

چرا از آتشی دل می فروزی

که گر بربایدت حالی بسوزی

دران آتش که یک ذره وفا نیست