جهانی خلق گرد آمد بخاکش

مرا چون پاک شستی در کفن نه

بدست خویش در خاک کهن نه

بگفت این و برآمد جان پاکش

نهادند آن خطش در دست آنگاه

نشستند آن جماعت تا شبانگاه

نخفت آن شب حسن در فکر می بود