نباشد بر دگر کس هم روانه

بود بر تو همه حکمی روانم

بدو دیوانه گفتا هین بیندیش

که امر تو روان چون نیست بر خویش

مرا مبشول چند آری بهانه

نمی آید ترا زین خواجگی ننگ

که گرد آورده عمری دو من سنگ؟