بغایت اضطرابی در درونش

که دایم راه رفتست و نمودست

چو وقت مرگ او آمد پدیدار

ببالینش شدم می دیدمش زار

که می جوشید همچون بحر خونش

همه جان ودلش پر آتش رشک

بیک یک مژه صد صد دانه اشک