هزاران ثقبه در دل مانده هر سو

چه گویم ز ابروی همچون کمانش

که زاغی بود زلف دلستانش

ز عشق ثقبه لعلش ز لولو

در آن ثقبه چرا و چون نگنجد

که از تنگی نفس بیرون نگنجد

ز دیری گه مگر می خواست مامون