چنانداند که فانی گشت هر هست

همی هرچت کند از خویشتن دور

می تو آن بود نه آب انگور

کسی چون مستئی یابد برو دست

چو از مستی فنا بشناختی باز

تو مستی در فنا سر بر میفراز