کسی چون مستئی یابد برو دست

که تا از خود دهد کلی خلاصت

همی هرچت کند از خویشتن دور

می تو آن بود نه آب انگور

چنانداند که فانی گشت هر هست

چو از مستی فنا بشناختی باز

تو مستی در فنا سر بر میفراز