همی هرچت کند از خویشتن دور

گهی سرمست و گاهی سرفرازی

مئی باید ز مخموران خاصت

که تا از خود دهد کلی خلاصت

می تو آن بود نه آب انگور

کسی چون مستئی یابد برو دست

چنانداند که فانی گشت هر هست