که تا از خود دهد کلی خلاصت

تو این دم مست عشق دلنوازی

گهی سرمست و گاهی سرفرازی

مئی باید ز مخموران خاصت

همی هرچت کند از خویشتن دور

می تو آن بود نه آب انگور

کسی چون مستئی یابد برو دست