برخود خواندش و بگرفت و بنواخت

چو در نظاره آمد شاه آفاق

پسر را دید حالی در میان طاق

بیک دیدن که او را دید بشناخت

بدو بخشید حالی مادرش را

بسی غم خورد پیر غم خورش را

ازین قصه بدان کز آشنائیست