جهان چون صحتم بستد مرض داد

که تا بودم زیان خویش بودم

بامید بهی تا کم خبر بود

همه عمرم بسر شد ور بتر بود

جوانی برد و پیری در عوض داد

چو من هم نیستم از جسم و جانی

نخواهم من که من باشم زمانی