به هم بودند آنجا ویس و رامین

به پروردن همی بسپرد جانش

به دایه بود رامین هم به خوزان

همیدون دایگان بر جانش لرزان

چو در یک باغ آذر گون و نسرین

به هم رستند آنجا دو نیازی

به هم بودند روز و شب به بازی