تو چون مه روشنی چون خور نکویی

زن ارچه زیرک و هشیار باشد

زبون مرد خوش گفتار باشد

بلای زن دران باشد که گویی

ز عشقت من نژند و بی قرارم

ز درد و زاری تو جان سپارم

به زاری روز و شب فریاد خوانم