ز عشقت من نژند و بی قرارم

زبون مرد خوش گفتار باشد

بلای زن دران باشد که گویی

تو چون مه روشنی چون خور نکویی

ز درد و زاری تو جان سپارم

به زاری روز و شب فریاد خوانم

چو دیوانه به دشت و که دوانم