ز درد و زاری تو جان سپارم

بلای زن دران باشد که گویی

تو چون مه روشنی چون خور نکویی

ز عشقت من نژند و بی قرارم

به زاری روز و شب فریاد خوانم

چو دیوانه به دشت و که دوانم

اگر رحمت نیاری من بمیرم