به زاری روز و شب فریاد خوانم

تو چون مه روشنی چون خور نکویی

ز عشقت من نژند و بی قرارم

ز درد و زاری تو جان سپارم

چو دیوانه به دشت و که دوانم

اگر رحمت نیاری من بمیرم

بدان گیتی ترا دامن بگیرم