وزین اندیشهء باطل چه جویی

گهی در چاه و سواس او فتادی

گهی دل را به دانش پند دادی

الا ای دل چه بودت چند گویی

تو پیچان گشته ای در عشق آن ماه

خود او را نیست از حال تو آگاه

چرا داری به وصل ویس امید