خود او را نیست از حال تو آگاه

الا ای دل چه بودت چند گویی

وزین اندیشهء باطل چه جویی

تو پیچان گشته ای در عشق آن ماه

چرا داری به وصل ویس امید

که هر گز کس نیابد وصل خورشید

چرا چون ابلهان امید داری