چرا داری به وصل ویس امید

وزین اندیشهء باطل چه جویی

تو پیچان گشته ای در عشق آن ماه

خود او را نیست از حال تو آگاه

که هر گز کس نیابد وصل خورشید

چرا چون ابلهان امید داری

بدان کت نیست زو امیدواری