تو پیچان گشته ای در عشق آن ماه

گهی دل را به دانش پند دادی

الا ای دل چه بودت چند گویی

وزین اندیشهء باطل چه جویی

خود او را نیست از حال تو آگاه

چرا داری به وصل ویس امید

که هر گز کس نیابد وصل خورشید