کنون ژود دلش لشتی مستمندست

بدین جوهر ز مردم بی نیازست

نه از کار بزرگ آید نهیبش

نه از گنج گران آید فریبش

نه تنهایی و بی شهری نژندست

ز خان و مان و شهر خویش دورست

هم از رامست هم از مردم نفورست