نه تنهایی و بی شهری نژندست

نه از کار بزرگ آید نهیبش

نه از گنج گران آید فریبش

کنون ژود دلش لشتی مستمندست

ز خان و مان و شهر خویش دورست

هم از رامست هم از مردم نفورست

گهی آب از مژه بارد گهی خون