ز خان و مان و شهر خویش دورست

نه از گنج گران آید فریبش

کنون ژود دلش لشتی مستمندست

نه تنهایی و بی شهری نژندست

هم از رامست هم از مردم نفورست

گهی آب از مژه بارد گهی خون

گهی از بخت نالد گه ز گردون