چه گفتارت مرا چه نامهء مرگ

همه مهر خود از دلها بکندی

ندارد مر ترا مقدار و آزرم

جز آن کاو چون تو باشد شوخ و بی شرم

همی ریزم ازو چون از خزان برگ

مرا گویی به کوته زندگانی

چرا خوشی و کام دل نزانی