مرا گویی به کوته زندگانی

جز آن کاو چون تو باشد شوخ و بی شرم

چه گفتارت مرا چه نامهء مرگ

همی ریزم ازو چون از خزان برگ

چرا خوشی و کام دل نزانی

اگر نیکو کنم تا زنده مانم

از آن بهتر که کام خویش رانم