چرا خوشی و کام دل نزانی

چه گفتارت مرا چه نامهء مرگ

همی ریزم ازو چون از خزان برگ

مرا گویی به کوته زندگانی

اگر نیکو کنم تا زنده مانم

از آن بهتر که کام خویش رانم

بهشت روشن و دیدار یزدان