همی ریزم ازو چون از خزان برگ

ندارد مر ترا مقدار و آزرم

جز آن کاو چون تو باشد شوخ و بی شرم

چه گفتارت مرا چه نامهء مرگ

مرا گویی به کوته زندگانی

چرا خوشی و کام دل نزانی

اگر نیکو کنم تا زنده مانم