که گردد چشم تو ابر بهاری

بدان تا تو بدانی حال رامین

نخوانی مر مرا بیهوده نفرین

که من زان ساک کشم او را به زاری

مرا تو دوزخی هم تو بهشتی

تو نپسندی به من این نام زشتی

سپید آنگه شود از ننگ رویم