مرا تو دوزخی هم تو بهشتی

نخوانی مر مرا بیهوده نفرین

که من زان ساک کشم او را به زاری

که گردد چشم تو ابر بهاری

تو نپسندی به من این نام زشتی

سپید آنگه شود از ننگ رویم

که رویم را به خون وی بضویم