سپید آنگه شود از ننگ رویم

که گردد چشم تو ابر بهاری

مرا تو دوزخی هم تو بهشتی

تو نپسندی به من این نام زشتی

که رویم را به خون وی بضویم

جوابش داد مادر گفت هرگز

دو دست خود نبرد هیچ گربز