تو نپسندی به من این نام زشتی

که من زان ساک کشم او را به زاری

که گردد چشم تو ابر بهاری

مرا تو دوزخی هم تو بهشتی

سپید آنگه شود از ننگ رویم

که رویم را به خون وی بضویم

جوابش داد مادر گفت هرگز