به امیدش گذارد زندگانی

پس آنگه دشمنی جایش بگیرد

صواب آن دید کز ره باز گردد

هوای ویس جستن در نوردد

مگر روزی بیابد زو نشانی

همان گه سوی مرو شاهجان شد

دگرباره جهان زو شادمان شد