همان گه سوی مرو شاهجان شد

هوای ویس جستن در نوردد

به امیدش گذارد زندگانی

مگر روزی بیابد زو نشانی

دگرباره جهان زو شادمان شد

تو گفتی کشت بینم گشته نم یافت

و یا درویش بیمایه درم یافت