به رامین گفت رامینچنگ بردار

شنیده کرد بر خود ناشنیده

به مردی داشت دل را آرمیده

به دایه گفت دایه می تو بگسار

سرود عشقانه بر چنگ بسرای

سخن کم گوی و شادی مان بیفزای

وزان پس داد دایه می بدیشان