نه همچون خیشتن دانم اسیری

کرا گویم که تو فریاد من رس

چو نزدیکم همی ترسم ز دوری

چو دورم نیست بر دردم صبوری

نه جز دادار دانم دسگیری

حدایا هم تو فریاد دلم رس

که جز تو نیست در گیتی مرا کس