بود بر چشم سیران گرسته مست

تو معذوری که تو همچون سواری

ز رنج رهتو آگاهی نداری

تو قارونی ز صبر و من تهی دست

تو نیز ای دایه با من همچنین

ز بهر من شکیبایی گزینی

همانن گر چه من بیدل بمانی