ز رنج رهتو آگاهی نداری

مرا گویی ترا صبرست چاره

چه آسانست کوشش برنظاره

تو معذوری که تو همچون سواری

تو قارونی ز صبر و من تهی دست

بود بر چشم سیران گرسته مست

تو نیز ای دایه با من همچنین