تو معذوری که تو همچون سواری

بود درد کسان بر دیگران خوارص

مرا گویی ترا صبرست چاره

چه آسانست کوشش برنظاره

ز رنج رهتو آگاهی نداری

تو قارونی ز صبر و من تهی دست

بود بر چشم سیران گرسته مست