صهمه کس را کند زخم تو خسته

گهی بررخ نهاد و گه به دل بر

گهی گفت ای خجسته تیر رامین

گرامی تر مرا از دو جهان بین

مرا از خستگی کردی تو رستهص

رسولی تو از آن دست و کف راد

که تا جاوید طوق گردنم باد